Powiązane artykuły
Istnieją modlitwy, które rodzą się z konkretnej potrzeby, inne wypływają z kontemplacji tajemnicy, a jeszcze inne z biegiem wieków stają się prawdziwym wyrazem ufności całego ludu chrześcijańskiego. Do tej ostatniej kategorii należy szczególna, starożytna modlitwa skierowana do świętego Józefa, najczystszego Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, prawnego ojca Jezusa Chrystusa i opiekuna Świętej Rodziny: Ad te, Beate Ioseph.
Nazwa tej modlitwy oznacza: „Do Ciebie, błogosławiony Józefie”. Jest ona czymś znacznie więcej niż pobożnym wezwaniem. Stanowi wyznanie ufności w Bożą Opatrzność, wyraz wiary w świętych obcowanie oraz błaganie, aby ten sam człowiek, któremu Bóg powierzył opiekę nad swoim Jednorodzonym Synem, wstawiał się za nami podczas naszej ziemskiej pielgrzymki.
W świecie naznaczonym niepewnością, kruchością rodziny, utratą moralnych punktów odniesienia, kryzysem ojcostwa i trudnościami w konsekwentnym przeżywaniu wiary święty Józef jawi się jako postać niezwykle aktualna. Nie był postacią drugoplanową w historii zbawienia ani zwykłym, milczącym towarzyszem Maryi. Był człowiekiem wybranym przez Boga do spełnienia wyjątkowej misji: ochrony ludzkiego życia Jezusa Chrystusa, utrzymywania Świętej Rodziny dzięki swojej pracy oraz sprawowania prawdziwego ojcostwa prawnego wobec Zbawiciela.
Modlitwa Ad te, Beate Ioseph zaprasza nas właśnie do kontemplowania tej misji i do zwracania się do świętego Józefa z ufnością synowską, przy jednoczesnym pamiętaniu, że wszelka łaska pochodzi od Boga, a święci są naszymi orędownikami przed Nim.
Skąd jednak pochodzi ta modlitwa? Co naprawdę oznacza każde z jej wyrażeń? Dlaczego Kościół zachęcał do wzywania świętego Józefa w potrzebach duchowych i materialnych? Jaki związek łączy to nabożeństwo z katolicką nauką o wstawiennictwie świętych? A przede wszystkim: jak możemy włączyć tę starożytną modlitwę do codziennego życia, aby nie stała się jedynie mechanicznym powtarzaniem słów?
Aby odpowiedzieć na te pytania, trzeba zagłębić się w Pismo Święte, Tradycję Kościoła oraz bogactwo teologiczne i duchowe modlitwy, która nadal wskazuje chrześcijaninowi drogę ufności, męstwa i wierności.
1. Pochodzenie modlitwy: Leon XIII i wezwanie do ufności w świętego Józefa
Modlitwa Ad te, Beate Ioseph jest bezpośrednio związana z pontyfikatem papieża Leona XIII (1878–1903), postaci niezwykle ważnej w historii katolickiej nauki społecznej i duchowości.
Jej początki wiążą się z encykliką Quamquam pluries, opublikowaną 15 sierpnia 1889 roku i poświęconą nabożeństwu do świętego Józefa. W dokumencie tym papież zachęcał katolików, aby z ufnością uciekali się do wstawiennictwa świętego Patriarchy, szczególnie w czasach trudności dotykających Kościół i społeczeństwo. Zalecił również dodawanie modlitwy do świętego Józefa do odmawianego różańca, zwłaszcza w październiku.
Aby zrozumieć znaczenie tej decyzji, należy przyjrzeć się ówczesnej sytuacji.
XIX wiek był okresem głębokich przemian politycznych, społecznych i kulturowych. Industrializacja zmieniała warunki życia milionów pracowników, dawne struktury społeczne podlegały silnym napięciom, a Kościół mierzył się ze sporami ideologicznymi, konfliktami z różnymi władzami politycznymi oraz nowymi formami kwestionowania religii.
Leon XIII nie odpowiadał na tę sytuację wyłącznie poprzez deklaracje doktrynalne czy inicjatywy polityczne. Pragnął również umocnić życie duchowe wiernych, zachęcać do modlitwy i wskazywać konkretne wzory świętości.
W tym kontekście szczególne znaczenie zyskiwała postać świętego Józefa.
Jego życie łączyło w sobie cechy, których społeczeństwo potrzebowało na nowo: wierność Bogu, odpowiedzialność za rodzinę, pracowitość, męstwo w obliczu trudności, posłuszeństwo woli Bożej i zdolność do działania bez poszukiwania publicznego uznania.
Papież widział w nim Oblubieńca Maryi, prawnego ojca Jezusa i opiekuna Świętej Rodziny. Właśnie ze względu na jego szczególną więź z Chrystusem i Dziewicą Maryją Leon XIII uważał, że świętemu Józefowi należy się szczególna cześć oraz że powinien być wzywany jako opiekun Kościoła.
Modlitwa powstała zatem z głęboko katolickiego przekonania: gdy okoliczności stają się trudne, chrześcijanin nie powinien polegać wyłącznie na własnych siłach, lecz ma zwracać się do Boga i prosić o wstawiennictwo tych, którzy żyli w świętej jedności z Nim.
Nie chodzi o zastąpienie osobistej odpowiedzialności modlitwą ani o bierne oczekiwanie, że problemy same znikną. Chodzi o uznanie, że życie chrześcijańskie jest współdziałaniem Bożej łaski i wolnej odpowiedzi człowieka.
Czy jest to modlitwa przeznaczona wyłącznie na październik?
Nie. Chociaż Leon XIII szczególnie zalecał jej odmawianie po różańcu w październiku, można modlić się nią przez cały rok.
Jest szczególnie odpowiednia w marcu, tradycyjnie poświęconym świętemu Józefowi, w związku z jego uroczystością 19 marca, a także 1 maja, kiedy Kościół obchodzi wspomnienie świętego Józefa Rzemieślnika.
Można ją również odmawiać w czasie choroby, trudności finansowych, konfliktów rodzinnych, niepewności zawodowej, pokus, prześladowań Kościoła lub w każdej sytuacji wymagającej duchowego męstwa.
Zalecenie Leona XIII nie miało na celu zamknięcia tego nabożeństwa w kalendarzu, lecz włączenie go do codziennego życia katolika.
2. Pełny tekst modlitwy Ad te, Beate Ioseph po łacinie
AD TE, BEATE IOSEPH
Oratio ad Sanctum Iosephum — Leo XIII, 1889
Ad te, beate Ioseph, in tribulatione nostra confugimus, atque, implorato Sponsae tuae sanctissimae auxilio, patrocinium quoque tuum fidenter exposcimus.
Per eam, quaesumus, quae te cum immaculata Virgine Dei Genetrice coniunxit, caritatem, perque paternum, quo Puerum Iesum amplexus es, amorem, supplices deprecamur, ut ad hereditatem, quam Iesus Christus acquisivit Sanguine suo, benignus respicias, ac necessitatibus nostris tua virtute et ope succurras.
Tuere, o Custos providentissime divinae Familiae, Iesu Christi sobolem electam; prohibe a nobis, amantissime Pater, omnem errorum ac corruptelarum luem; propitius nobis, sospitator noster fortissime, in hoc cum potestate tenebrarum certamine e caelo adesto; et, sicut olim Puerum Iesum e summo eripuisti vitae discrimine, ita nunc Ecclesiam sanctam Dei ab hostilibus insidiis atque ab omni adversitate defende; nosque singulos perpetuo tege patrocinio, ut, ad tui exemplar et ope tua suffulti, sancte vivere, pie emori, sempiternamque in caelis beatitudinem assequi possimus.
Amen.
3. Pełne tłumaczenie modlitwy na język polski
Do Ciebie, błogosławiony Józefie
Do Ciebie, błogosławiony Józefie, uciekamy się w naszych utrapieniach i, uprosiwszy pomoc Twojej Najświętszej Oblubienicy, z ufnością błagamy również o Twoją opiekę.
Przez tę miłość, która złączyła Cię z Niepokalaną Dziewicą, Bożą Rodzicielką, oraz przez ojcowską miłość, z jaką obejmowałeś Dzieciątko Jezus, pokornie błagamy Cię, abyś łaskawie spojrzał na dziedzictwo, które Jezus Chrystus nabył swoją Krwią, i wspomagał nasze potrzeby swoją mocą i pomocą.
Strzeż, najroztropniejszy Opiekunie Świętej Rodziny, wybranego ludu Jezusa Chrystusa; oddal od nas, najukochańszy Ojcze, wszelką plagę błędów i zepsucia. Bądź nam łaskawie obecny z nieba, najpotężniejszy nasz Obrońco, w tej walce z potęgą ciemności.
I jak niegdyś wyrwałeś Dzieciątko Jezus z najgroźniejszego niebezpieczeństwa zagrażającego Jego życiu, tak teraz broń świętego Kościoła Bożego przed zasadzkami nieprzyjaciół i wszelkimi przeciwnościami. Osłaniaj także każdego z nas swoją nieustanną opieką, abyśmy, wspierani Twoim przykładem i Twoją pomocą, mogli żyć święcie, umrzeć pobożnie i osiągnąć wieczne szczęście w niebie.
Amen.
Uwaga dotycząca tekstu: w polskich przekładach mogą występować niewielkie różnice, na przykład w tłumaczeniu słów oznaczających „opiekę”, „patronat” lub „wybrany lud”. Powyższy tekst zachowuje tradycyjne znaczenie teologiczne łacińskiego oryginału.
4. Co naprawdę oznacza „Ad te, Beate Ioseph”?
Pierwsze słowa modlitwy zawierają już ważną naukę duchową.
Ad te oznacza „do Ciebie”; beate jest wołaczem od beatus, czyli „błogosławiony” lub „święty”; natomiast Ioseph to łacińska forma imienia Józef.
Całe wyrażenie oznacza zatem: „Do Ciebie, błogosławiony Józefie”.
Nie jest to magiczna formuła ani wezwanie mające automatycznie wywołać określone skutki. Jest to modlitwa błagalna skierowana do świętego, który żyje w chwale Boga, aby prosić o jego wstawiennictwo.
Słowo beate nie jest również jedynie zaszczytnym tytułem. Przypomina, że święty Józef należy do wspólnoty świętych, a jego prawdziwa wielkość nie wynika z kryteriów tego świata, lecz z wierności Bogu.
Tytuł zachęca nas ponadto, abyśmy skierowali wzrok ku człowiekowi, który w Ewangeliach niemal nie wypowiada żadnych słów, a mimo to zajmuje szczególne miejsce w tajemnicy Wcielenia.
Święty Józef nie napisał Ewangelii. Nie głosił publicznie nauk w Galilei. Nie pojawia się wśród apostołów towarzyszących Jezusowi podczas Jego publicznej działalności. Nie pozostawił po sobie pamiętnych przemówień.
Jego misja realizowała się przede wszystkim w ciszy życia rodzinnego, w codziennej pracy, posłuszeństwie i ochronie tych, których Bóg powierzył jego opiece.
Właśnie w tym tkwi jedna z najważniejszych lekcji jego świętości: chrześcijańska wielkość nie zależy od rozgłosu, lecz od wierności Bogu w konkretnej misji, którą każdy człowiek otrzymał.
W kulturze zdominowanej przez nieustanną ekspozycję, poszukiwanie aprobaty i potrzebę ciągłego udowadniania własnej wartości święty Józef przypomina nam, że istnieje również ukryta, prawdziwa i owocna świętość, która nie potrzebuje oklasków, aby przynosić owoce.
5. „In tribulatione nostra confugimus”: uciekać się do świętego Józefa w naszych utrapieniach
Modlitwa rozpoczyna się od słów o wielkiej głębi:
„Ad te, beate Ioseph, in tribulatione nostra confugimus”.
„Do Ciebie, błogosławiony Józefie, uciekamy się w naszych utrapieniach”.
Nie mówi, że zwracamy się do niego wyłącznie wtedy, gdy wszystko idzie źle, ani że święty Józef jest ostatecznym środkiem, po który sięgamy dopiero wtedy, gdy wyczerpiemy wszystkie ludzkie możliwości. Wyraża trwałą postawę ufności wobec trudności ludzkiego życia.
Łacińskie słowo tribulatio oznacza udrękę, próbę, cierpienie lub utrapienie. Może odnosić się do zewnętrznych prześladowań, ale również do wewnętrznych trudności, których doświadcza dusza: niepewności, strachu, pokusy, zniechęcenia, bólu z powodu popełnionych grzechów czy troski o przyszłość.
Modlitwa nie próbuje ukrywać żadnej z tych rzeczywistości. Wychodzi od prawdy, której chrześcijaństwo nigdy nie zaprzeczało: życie na tym świecie wiąże się z trudnościami, również dla tych, którzy starają się wiernie podążać za Bogiem.
Święty Józef również doświadczał utrapień
Niekiedy możemy wyobrażać sobie Świętą Rodzinę jako nieruchomy obraz, oderwany od konkretnych problemów ludzkiego życia. Ewangelie ukazują jednak świętego Józefa, który mierzył się z sytuacjami wymagającymi rozeznania, poświęcenia i podejmowania trudnych decyzji.
Święty Mateusz opowiada, że kiedy Józef dowiedział się, iż Maryja oczekuje dziecka, zanim zamieszkali razem, znalazł się w bolesnej sytuacji, której w pełni nie rozumiał. Ewangelia przedstawia go jako człowieka sprawiedliwego, który jeszcze przed otrzymaniem objawienia anielskiego pragnął postąpić tak, aby nie narazić Maryi na publiczną zniewagę (Mt 1,18–19).
Następnie otrzymał we śnie Boże przesłanie:
„Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki” (Mt 1,20).
Józef musiał słuchać, uwierzyć i działać. Ewangelia nie opisuje długiej dyskusji ani jego przemówienia. Po prostu stwierdza, że uczynił tak, jak polecił mu anioł Pański (Mt 1,24).
Później, kiedy Herod zagroził życiu Dzieciątka, anioł ponownie go ostrzegł:
„Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę, uchodź do Egiptu” (Mt 2,13).
Józef zareagował natychmiast. Wstał, wziął Dziecię i Jego Matkę i udał się do Egiptu (Mt 2,14).
Pomyślmy, co oznaczała ta decyzja. Józef musiał opuścić swoje otoczenie, dotychczasową pracę i stabilność rodzinnego domu. Musiał chronić Maryję i Jezusa na obcym terytorium, nie wiedząc dokładnie, jak długo potrwa ta sytuacja.
Nie powiedziano nam, że dysponował szczegółowym planem pozwalającym pokonać wszystkie trudności. Wiemy jednak, że kiedy rozpoznał wolę Bożą, działał szybko i odpowiedzialnie.
Właśnie tutaj odnajdujemy pierwsze praktyczne zastosowanie modlitwy Ad te, Beate Ioseph: możemy zwracać się do świętego Józefa wtedy, gdy nie wiemy, co przyniesie przyszłość, gdy okoliczności zmuszają nas do podejmowania trudnych decyzji lub gdy musimy chronić osoby pozostające pod naszą opieką.
Nie prosimy go, aby w magiczny sposób usunął wszelką niepewność. Prosimy, aby wstawiał się za nami i wypraszał nam łaskę przeżywania niepewności z wiarą, roztropnością i męstwem.
Co oznacza duchowe schronienie się u świętego Józefa?
Czasownik confugimus pochodzi od confugere, co oznacza szukać schronienia, uciekać się do kogoś lub szukać bezpiecznego miejsca.
Obraz ten jest bardzo wymowny. Chrześcijanin nie przychodzi do świętego Józefa jako ktoś, kto zamierza kontrolować przyszłość, lecz jako człowiek uznający własną kruchość i proszący o pomoc.
W duchowości katolickiej takie schronienie nie oznacza ucieczki od rzeczywistości. Przeciwnie, powinno uzdalniać nas do lepszego stawiania jej czoła.
Kto prosi świętego Józefa o wstawiennictwo za swoją rodziną, powinien również starać się kochać, słuchać, upominać z roztropnością i wypełniać swoje obowiązki. Kto powierza mu trudności zawodowe, powinien działać uczciwie, wytrwale i sprawiedliwie. Kto prosi o pomoc w przezwyciężeniu pokusy, powinien współpracować z łaską, unikać okazji do grzechu i korzystać z odpowiednich środków duchowych.
Prawdziwe nabożeństwo przemienia postępowanie.
Nie zwracamy się do świętego Józefa po to, aby przestać walczyć, lecz aby nauczyć się prowadzić walkę w sposób chrześcijański.
6. „Implorato Sponsae tuae sanctissimae auxilio”: związek świętego Józefa z Najświętszą Maryją Panną
Modlitwa trwa dalej:
„Atque, implorato Sponsae tuae sanctissimae auxilio, patrocinium quoque tuum fidenter exposcimus”.
„A uprosiwszy pomoc Twojej Najświętszej Oblubienicy, z ufnością błagamy również o Twoją opiekę”.
Słowa te umieszczają nabożeństwo do świętego Józefa w obrębie maryjnej duchowości Kościoła.
Tekst nie przedstawia Józefa jako postaci odłączonej od Maryi, tak jakby oboje byli niezależnymi od siebie postaciami religijnymi. Ukazuje ich jako małżonków połączonych więzią małżeńską i misją powierzoną im przez Boga w tajemnicy Wcielenia.
Święta Rodzina zjednoczona wolą Bożą
Małżeństwo Maryi i Józefa zajmuje wyjątkowe miejsce w historii zbawienia.
Maryja została wybrana, aby stać się Matką wcielonego Boga. Józef otrzymał misję przyjęcia Jej jako małżonki i sprawowania prawnego ojcostwa nad Jezusem, chroniąc i utrzymując rodzinę.
Tradycja katolicka uznaje ich małżeństwo za prawdziwy związek małżeński, przeżywany w doskonałej czystości. Wieczyste dziewictwo Maryi nie przekreśla rzeczywistości Jej małżeństwa, lecz ukazuje wyjątkowy sposób, w jaki oboje małżonkowie oddali się Bogu i powierzonej im misji.
Zjednoczenie Józefa i Maryi nie powinno być rozumiane wyłącznie jako praktyczne porozumienie służące zaspokajaniu potrzeb materialnych. Jest ono wspólnotą życia, miłości, wierności i służby, ukierunkowaną na strzeżenie tajemnicy Chrystusa.
Dlatego kiedy modlitwa przypomina o związku Józefa z Maryją, przywołuje całość jego powołania.
Dlaczego prosić o wstawiennictwo Maryi, a następnie także Józefa?
Nauka katolicka odróżnia jedyne pośrednictwo Jezusa Chrystusa od podporządkowanego Mu wstawiennictwa świętych.
Święty Paweł naucza:
„Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus” (1 Tm 2,5).
Stwierdzenie to ma fundamentalne znaczenie. Jezus Chrystus jest jedynym Pośrednikiem w pełnym i powszechnym sensie: przez swoje Wcielenie, ofiarę odkupieńczą, śmierć i zmartwychwstanie jedna nas z Ojcem.
Wstawiennictwo Maryi i świętych nie konkuruje z pośrednictwem Chrystusa ani go nie uzupełnia tak, jakby było niewystarczające. Całkowicie od niego zależy i uczestniczy w jego owocach.
Kiedy prosimy świętego o modlitwę w naszej intencji, czynimy coś podobnego w swojej istocie do tego, co robimy, prosząc innego chrześcijanina o modlitwę w naszej potrzebie. Różnica polega na tym, że święci uwielbieni żyją już w obecności Boga i pozostają zjednoczeni z Chrystusem.
Kościół naucza o tej rzeczywistości poprzez doktrynę świętych obcowania, wyrażoną w Credo.
Modlitwa do świętego Józefa jest zatem uprawnioną formą proszenia go o wstawiennictwo, a nie aktem adoracji. Adoracja należy się wyłącznie Bogu; świętym oddaje się cześć, a Najświętszej Maryi Pannie, ze względu na Jej szczególną godność jako Matki Bożej, przysługuje wyjątkowa cześć, której nie należy utożsamiać z adoracją należną Panu.
Zaufanie Maryi prowadzi do Chrystusa
Tradycyjne nabożeństwo nie polega na przeciwstawianiu sobie Maryi, Józefa i Jezusa. Ukazuje ich we wzajemnej relacji w Bożym planie.
Maryja jest Matką Bożą; Józef jest Jej małżonkiem i prawnym ojcem Jezusa; Chrystus jest odwiecznym Synem Ojca, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia.
Święta Rodzina nie stanowi zespołu rywalizujących ze sobą niebiańskich mocy, lecz obraz harmonii rodzącej się wtedy, gdy ludzie wiernie odpowiadają na wolę Bożą.
Dlatego zwracanie się do Maryi i Józefa powinno prowadzić nas do głębszego zjednoczenia z Jezusem Chrystusem, większej wierności Jego przykazaniom i intensywniejszego życia sakramentalnego.
7. „Per eam caritatem”: miłość, która zjednoczyła Józefa z Maryją
Tekst łaciński trwa dalej:
„Per eam, quaesumus, quae te cum immaculata Virgine Dei Genetrice coniunxit, caritatem…”
„Przez tę miłość, prosimy, która złączyła Cię z Niepokalaną Dziewicą, Bożą Rodzicielką…”.
Słowo caritas zasługuje na szczególną uwagę. Nie oznacza jedynie sympatii, spontanicznego uczucia czy ludzkiego przyciągania. W chrześcijańskim języku teologicznym miłość (caritas) jest cnotą nadprzyrodzoną, dzięki której kochamy Boga ponad wszystko, a bliźniego ze względu na Boga.
Modlitwa odwołuje się do miłości łączącej Józefa i Maryję, ponieważ ich więź małżeńska była naznaczona całkowitym oddaniem się woli Bożej.
Józef nie pojawia się w Ewangeliach jako człowiek poszukujący własnego zadowolenia kosztem innych. Jego misja polega na przyjęciu, ochronie, pracy i służbie.
Maryja natomiast odpowiada na wolę Boga swoim fiat: „Niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38).
Oboje, każdy zgodnie ze swoim powołaniem, przejawiają podobną wewnętrzną dyspozycję: stawiają wolę Bożą ponad własnymi osobistymi preferencjami.
Lekcja dla współczesnych małżeństw
To wezwanie jest szczególnie aktualne dla małżonków przeżywających kryzysy, nieporozumienia lub okresy wzajemnego niezrozumienia.
Życie małżeńskie nie opiera się wyłącznie na początkowym uczuciu. Wymaga konkretnych decyzji: szczerej rozmowy, proszenia o przebaczenie, uczenia się słuchania, rezygnacji z pychy, wspólnego mierzenia się z trudnościami finansowymi i rodzinnymi oraz wytrwania w dobru nawet wtedy, gdy emocjonalny entuzjazm słabnie.
Przykład Józefa i Maryi nie oznacza, że małżonkowie powinni materialnie naśladować wszystkie okoliczności życia Świętej Rodziny. Ich małżeństwo było wyjątkowe ze względu na związek z tajemnicą Wcielenia. Wszyscy małżonkowie mogą jednak naśladować ich cnoty: wierność, szacunek, czystość intencji, hojność i gotowość do wypełniania woli Bożej.
Modlitwa nie powinna być również wykorzystywana do wywierania duchowej presji na współmałżonka ani do przedstawiania własnego zdania jako niepodważalnie zgodnego z wolą Bożą. Autentyczne nabożeństwo sprzyja pokorze, słuchaniu i odpowiedzialności, a nie manipulacji.
Dobrą praktyką jest wspólne odmawianie Ad te, Beate Ioseph, jeśli oboje małżonkowie tego pragną, a następnie spokojna rozmowa o tym, co wymaga poprawy w życiu rodzinnym.
Modlitwa otwiera serce na łaskę; szczera rozmowa i konkretne decyzje pozwalają tej łasce przynosić owoce w codziennych relacjach.
8. „Perque paternum amorem”: ojcostwo świętego Józefa i jego znaczenie teologiczne
Modlitwa kontynuuje:
„Perque paternum, quo Puerum Iesum amplexus es, amorem…”
„I przez ojcowską miłość, z jaką obejmowałeś Dzieciątko Jezus…”.
Znajdujemy się tutaj wobec jednego z najważniejszych stwierdzeń całej modlitwy.
Święty Józef nie był biologicznym ojcem Jezusa Chrystusa. Poczęcie Jezusa dokonało się za sprawą Ducha Świętego w dziewiczym łonie Maryi, jak głoszą Ewangelie i wyznaje Kościół.
Błędem byłoby jednak wyciąganie z tego wniosku, że Józef był jedynie postacią dekoracyjną lub tymczasowym opiekunem.
Ewangelia według świętego Mateusza przedstawia Józefa jako syna Dawida i małżonka Maryi. Anioł nakazuje mu przyjąć swoją małżonkę, a gdy Dziecię się narodzi, nadać Mu imię Jezus (Mt 1,20–21). Misja ta rzeczywiście włącza Józefa w życie rodzinne i prawne Jezusa.
Tradycja katolicka uznaje Józefa za prawnego ojca Chrystusa oraz ojca przybranego w tym sensie, że jego ojcostwo było prawdziwe, choć odmienne od ojcostwa biologicznego. Terminologia teologiczna może się różnić, ale istota pozostaje ta sama: jego odpowiedzialność ojcowska była rzeczywista i wyjątkowa.
Józef nadał Dziecięciu imię, chronił Je, zabrał do Egiptu, gdy zaszła taka potrzeba, powrócił z Nim do Izraela i wychowywał Je w rodzinnym oraz religijnym środowisku swojego narodu.
Święty Łukasz podsumowuje lata ukrytego życia Jezusa, stwierdzając, że Jezus był poddany Maryi i Józefowi (Łk 2,51).
Stwierdzenie to ma ogromne znaczenie. Odwieczny Syn Boży, nie przestając być Bogiem, zechciał przyjąć prawdziwą ludzką naturę i wzrastać w rodzinie. W swoim ludzkim życiu Jezus otrzymał od Józefa rzeczywistą opiekę ojcowską.
Ojcostwo nie polega wyłącznie na spłodzeniu dziecka
Ludzkie ojcostwo obejmuje przekazywanie życia, ale na tym się nie kończy. Zawiera również odpowiedzialność, troskę, wychowanie, ochronę i osobiste oddanie.
Święty Józef w wyjątkowy sposób ukazuje ten wymiar ojcostwa.
Jego wielkość nie polega na poszukiwaniu pierwszoplanowej roli, lecz na przyjęciu niezwykłej odpowiedzialności, z której nie uczynił powodu do dumy.
Nie wykorzystywał swojej misji do panowania nad Jezusem czy Maryją. Przeżywał ją jako służbę.
Nauka ta ma szczególne znaczenie w epoce, w której figura ojca bywa osłabiana przez porzucanie odpowiedzialności, nieobecność emocjonalną, zamieszanie dotyczące autorytetu lub sprowadzanie ojcostwa wyłącznie do wkładu finansowego.
Przykład Józefa przypomina, że ojciec jest powołany do obecności, ochrony, nauczania, roztropnego korygowania błędów i dawania spójnego świadectwa życia.
Chrześcijańska władza ojcowska nie jest autorytaryzmem. Powinna być sprawowana zgodnie ze sprawiedliwością, miłością i poszanowaniem godności każdego członka rodziny.
Nie oznacza to również, że wszystkie te obowiązki spoczywają wyłącznie na ojcu: matka i ojciec współpracują, zgodnie ze swoim powołaniem i okolicznościami, w opiece nad dziećmi i ich wychowaniu.
Czego święty Józef uczy tych, którzy nie są rodzicami?
Jego przykład nie jest przeznaczony wyłącznie dla osób mających dzieci.
Wszyscy możemy uczyć się od niego odpowiedzialnego podejmowania obowiązków. Kapłan może kontemplować go jako wzór służby; pracownik — jako przykład sumienności; młody człowiek — jako nauczyciela roztropności; osoba samotna — jako świadka czystości i oddania; osoba starsza — jako przypomnienie, że duchowa płodność nie zależy wyłącznie od zewnętrznej aktywności.
Również ci, którzy doświadczyli nieobecności lub porzucenia przez ojca, mogą odnaleźć w świętym Józefie postać, do której warto zwracać się w modlitwie. Nie usuwa to automatycznie ran ani nie zastępuje potrzeby zmierzenia się z bólem, ale może pomóc odkryć, że wierność i ojcowska troska są rzeczywistymi dobrami, których warto szukać i które warto pielęgnować.
9. „Ad hereditatem quam Iesus Christus acquisivit Sanguine suo”: Kościół jako dziedzictwo Chrystusa
Modlitwa prosi świętego Józefa:
„Ut ad hereditatem, quam Iesus Christus acquisivit Sanguine suo, benignus respicias…”
Aby łaskawie spojrzał na „dziedzictwo, które Jezus Chrystus nabył swoją Krwią”.
Wyrażenie to nie odnosi się do własności materialnej. Oznacza lud odkupiony przez Chrystusa: Kościół, utworzony przez tych, którzy zostali powołani do udziału w zbawieniu.
Język dziedzictwa pojawia się wielokrotnie w Piśmie Świętym. Święty Paweł naucza, że zjednoczeni z Chrystusem wierzący są dziećmi Bożymi i dziedzicami zgodnie z obietnicą (por. Ga 3,26–29; Rz 8,16–17).
Modlitwa łączy to dziedzictwo z Krwią Jezusa Chrystusa, ponieważ zbawienie nie jest ludzkim osiągnięciem ani nagrodą, której możemy domagać się na podstawie własnych zasług. Jest darem wypływającym z miłości Boga, urzeczywistnionym przez Chrystusa poprzez Jego odkupieńczą ofiarę.
Pierwszy List świętego Piotra przypomina, że zostaliśmy wykupieni nie rzeczami przemijającymi, lecz drogocenną Krwią Chrystusa, „jako baranka niepokalanego i bez zmazy” (1 P 1,18–19).
Wzmianka o Krwi ma zatem głęboko chrystologiczne i eucharystyczne znaczenie. Przypomina nam o cenie naszego odkupienia i o konieczności życia zgodnego z otrzymaną godnością.
Dlaczego dziedzictwo Chrystusa zostaje powierzone świętemu Józefowi?
Ponieważ Bóg powierzył mu podczas ziemskiego życia Jezusa ochronę Jego rodziny i opiekę nad Dzieciątkiem.
Modlitwa ustanawia duchową ciągłość między tamtą misją a jego niebiańskim wstawiennictwem. Ten sam człowiek, który chronił Chrystusa podczas Jego dzieciństwa, jest teraz wzywany, aby wstawiał się za Kościołem i jego członkami.
Nie oznacza to, że Kościół zależy od świętego Józefa tak, jakby Chrystus przestał być jego Panem. Chrystus jest Głową Kościoła, jego Zbawicielem i fundamentem.
Wstawiennictwo świętego Józefa jest Mu całkowicie podporządkowane.
Modlitwa za Kościół powszechny
Kościół nie jest jedynie instytucją ludzką, strukturą administracyjną ani stowarzyszeniem kulturowym. Jest ludem Bożym, Mistycznym Ciałem Chrystusa i wspólnotą wiernych zjednoczonych przez wiarę, sakramenty i miłość.
Dlatego trudności dotykających Kościół nie można rozwiązywać wyłącznie według kryteriów ludzkiej skuteczności. Potrzebne są studium, formacja, roztropność duszpasterska i dobrze zorganizowana praca, ale również modlitwa, nawrócenie i świętość.
Ad te, Beate Ioseph zachęca nas do powierzania świętemu Józefowi kapłanów, rodzin chrześcijańskich, osób konsekrowanych, katechetów, misjonarzy, młodzieży, osób starszych i wszystkich, którzy pracują na rzecz ewangelizacji.
Uczy nas również, abyśmy nie ograniczali modlitwy za Kościół do emocjonalnej reakcji na niepokojące nas wiadomości. Powinniśmy prosić o jego wierność Chrystusowi, świętość jego sług, jedność w prawdzie i miłości, ochronę słabych oraz nawrócenie wszystkich jego członków, poczynając od samych siebie.
10. „Tua virtute et ope succurras”: prosić o pomoc bez popadania w przesąd
Modlitwa kończy pierwszą część błagania prośbą, aby święty Józef wspierał naszą potrzebę swoją cnotą i pomocą.
Należy tutaj wyjaśnić ważną kwestię: nauka katolicka nie głosi, że święci posiadają autonomiczną moc niezależną od Boga ani że ich modlitwy zobowiązują Pana do spełnienia każdej prośby.
Kiedy liturgia i pobożność katolicka mówią o mocy wstawienniczej świętego, mają na myśli pomoc udzielaną przez Boga za pośrednictwem tego wstawiennictwa.
Dlatego proszenie świętego Józefa o pomoc nie jest równoznaczne z przypisywaniem mu magicznej mocy.
Przesąd pojawia się wtedy, gdy uważa się, że określona formuła, przedmiot, liczba powtórzeń lub rytuał nieuchronnie wywołują określony skutek, niezależnie od wiary, ludzkiej wolności i woli Bożej.
Modlitwa chrześcijańska jest natomiast osobistą relacją z Bogiem, która może słusznie obejmować proszenie świętych o wstawiennictwo.
Czy możemy prosić go o dobra materialne?
Tak. Można powierzać mu konkretne potrzeby: znalezienie pracy, utrzymanie rodziny, spłatę długu, rozwiązanie problemu domowego, opiekę nad chorym lub znalezienie godnego mieszkania.
Życie duchowe nie jest oddzielone od potrzeb materialnych. Sam Jezus nauczył nas prosić Ojca o chleb powszedni (Mt 6,11).
Musimy jednak prosić z właściwym nastawieniem. Nie możemy wymagać, aby Bóg udzielił nam wszystkiego, czego pragniemy, ani interpretować każdej przeciwności jako znaku Jego opuszczenia.
Niekiedy odpowiedź na naszą modlitwę przyjdzie poprzez niespodziewaną okazję. Innym razem objawi się w sile potrzebnej do znoszenia próby, w pomocy innej osoby, w roztropnej decyzji lub w zdolności zaakceptowania rzeczywistości, której nie możemy zmienić.
Zdarzą się również sytuacje, w których nie zrozumiemy, dlaczego Bóg dopuszcza określone cierpienia.
Wiara nie zmusza nas do udawania, że wszystko rozumiemy. Zachęca nas do ufności w Jego dobroć nawet wtedy, gdy nie znamy wszystkich odpowiedzi.
Chrześcijańska ufność nie polega na gwarancji uzyskania upragnionego rezultatu, lecz na pozostawaniu wiernym Bogu, gdy staramy się osiągnąć możliwe dobro.
11. „Tuere, o Custos providentissime divinae Familiae”: święty Józef, opiekun Świętej Rodziny
Druga część modlitwy rozpoczyna się uroczystym wezwaniem:
„Tuere, o Custos providentissime divinae Familiae…”
„Strzeż, najroztropniejszy Opiekunie Świętej Rodziny…”.
Tytuł opiekuna doskonale opisuje misję Józefa.
Opieka nie oznacza jedynie posiadania, kontrolowania czy nadzorowania. Oznacza odpowiedzialną troskę o to, co zostało powierzone naszej ochronie.
W przypadku Józefa misja ta osiągnęła wyjątkowy, niepowtarzalny wymiar: Bóg powierzył mu Maryję i Dzieciątko Jezus.
Ucieczka do Egiptu: ochrona, która wymaga działania
Relacja świętego Mateusza ukazuje Józefa działającego w obliczu konkretnego zagrożenia. Kiedy anioł nakazuje mu ucieczkę do Egiptu, Józef nie odpowiada, że wystarczy zaufać Bogu, który rozwiąże problem bez potrzeby jego działania.
Wstaje i wyrusza w drogę.
Ten szczegół ma zasadnicze znaczenie dla zrównoważonej duchowości. Boża Opatrzność nie unieważnia przyczyn ludzkich ani nie czyni z roztropności przejawu braku wiary.
Jeżeli rodzinie grozi niebezpieczeństwo, należy szukać ochrony. Jeżeli ktoś potrzebuje leczenia, powinien zwrócić się do kompetentnych specjalistów. Jeżeli pracownik doświadcza niesprawiedliwości, może i powinien poszukiwać odpowiedniej porady. Jeżeli ktoś przeżywa kryzys duchowy, może zwrócić się do roztropnego kapłana wiernego nauce Kościoła.
Modlitwa i odpowiedzialne działanie nie wykluczają się. Często właśnie odpowiedzialne działanie jest środkiem, przez który przychodzi pomoc, o którą prosimy.
Rodzina chrześcijańska jako miejsce ochrony
Przykład świętego Józefa zachęca nas do przyjrzenia się własnym obowiązkom domowym.
Czy przyczyniamy się do tego, aby nasz dom był miejscem, w którym można rozmawiać bez lęku?
Czy chronimy najbardziej bezbronnych?
Czy poświęcamy czas naszym bliskim, czy też pozwalamy, aby praca, ekrany i troski zajmowały całą naszą przestrzeń wewnętrzną?
Czy potrafimy przyznać się do błędów i prosić o przebaczenie?
Czy troszczymy się o formację religijną naszej rodziny nie tylko słowami, ale również przykładem?
Chrześcijańska ochrona nie polega na odizolowaniu rodziny od świata ani na sprawowaniu całkowitej kontroli nad jej członkami. Polega na pomaganiu każdemu z nich we wzrastaniu w prawdzie, cnocie i odpowiedzialnej wolności.
W tym sensie święty Józef może stać się prawdziwym nauczycielem życia rodzinnego.
12. „Iesu Christi sobolem electam”: wybrany lud Jezusa Chrystusa
Modlitwa prosi świętego Józefa, aby strzegł „Iesu Christi sobolem electam”, co można przetłumaczyć jako „wybrane potomstwo Jezusa Chrystusa” lub „wybrany lud Jezusa Chrystusa”.
Wyrażenie to ma charakter przenośny. Nie oznacza, że chrześcijanie są biologicznym potomstwem Jezusa, lecz że stanowią lud odkupiony i zgromadzony przez Niego.
Święty Paweł posługuje się obrazami rodzinnymi, aby wyjaśnić nowe życie otrzymane dzięki łasce. W Chrystusie wierzący zostają przybrani za dzieci Boże (por. Ef 1,4–5).
Modlitwa rozszerza zatem nasze spojrzenie. Nie prosi jedynie o ochronę rodziny Józefa w znaczeniu domowym, ale o opiekę nad całą wspólnotą chrześcijańską.
Ochrona, która rozpoczyna się od wierności prawdzie
Chrześcijanin potrzebuje ochrony przed zagrożeniami zewnętrznymi, ale również przed własnymi wewnętrznymi słabościami.
Możemy doświadczać presji społecznej, prześladowań, drwin lub niezrozumienia z powodu naszej wiary. Możemy jednak również zniekształcać Ewangelię z powodu pychy, niewiedzy, wygodnictwa lub pragnienia władzy.
Wierność katolicka nie polega na automatycznym uznawaniu wszystkiego, co nowe, za złe ani na nieufności wobec każdej osoby myślącej inaczej. Polega na trwaniu przy Chrystusie i prawdzie objawionej oraz na rozeznawaniu okoliczności w świetle wiary i rozumu.
Święty Józef jest szczególnie odpowiednim wzorem takiego postępowania, ponieważ jego posłuszeństwo nie polegało na ślepym podporządkowaniu się każdemu ludzkiemu głosowi. W relacjach ewangelicznych odpowiada na przesłania, które rozpoznaje jako pochodzące od Boga, i działa zgodnie z nimi.
Jego przykład zachęca nas do formowania sumienia, poznawania nauki katolickiej, studiowania Pisma Świętego i szukania roztropnego kierownictwa duchowego.
Prawdziwa ochrona duchowa nie czyni nas mniej odpowiedzialnymi za własne czyny. Pomaga nam żyć z większą jasnością, wewnętrzną wolnością i wiernością.
13. „Omnem errorum ac corruptelarum luem”: ochrona przed błędem i zepsuciem moralnym
Modlitwa trwa dalej, zawierając szczególnie aktualną prośbę:
„Prohibe a nobis, amantissime Pater, omnem errorum ac corruptelarum luem”.
„Oddal od nas, najukochańszy Ojcze, wszelką plagę błędów i zepsucia”.
Łacińskie słowo luem może przywoływać obraz zarazy lub zła, które się rozprzestrzenia. Tekst wykorzystuje mocny obraz, aby wyrazić pragnienie ochrony chrześcijan przed tym, co szkodzi wierze i życiu moralnemu.
Ale o jakiego rodzaju błędach mówi modlitwa?
Jej znaczenia nie należy sprowadzać do listy poglądów politycznych, nurtów kulturowych czy osób, które uważamy za mylące się. Podstawowy sens jest duchowy i moralny: prosimy o zachowanie od fałszów oddalających nas od Boga oraz od wad deprawujących serce.
Błąd doktrynalny
Wiara chrześcijańska nie polega na przyjmowaniu dowolnej idei religijnej, która wydaje nam się przyjemna. Ma obiektywną treść przekazaną w Piśmie Świętym i Tradycji apostolskiej oraz autentycznie interpretowaną przez Magisterium Kościoła.
Dlatego katolik powinien starać się poznawać to, co wyznaje.
Nie wystarczy powtarzać formuł bez ich rozumienia, udostępniać religijnych wiadomości bez sprawdzania ich treści ani bronić rzekomej tradycji, której podstaw niemal się nie zna.
Wierność Tradycji wymaga studiowania, modlitwy, pokory intelektualnej i gotowości do poprawienia się, kiedy odkrywamy własny błąd.
Nie oznacza to również, że każdy spór należy zamieniać w oskarżenie o herezję. Kościół rozróżnia błędy różnego rodzaju i o różnym ciężarze, a nie każdy błąd popełniony bez złej woli stanowi świadome zaprzeczenie wierze.
Święty Józef uczy nas cnoty niezbędnej do rozeznawania: uległości wobec woli Bożej.
Zepsucie moralne
Drugi wymiar prośby dotyczy wad wypaczających nasze postępowanie.
Zepsucie moralne nie pojawia się wyłącznie w wielkich publicznych skandalach. Może zaczynać się od drobnych ustępstw: kłamstwa w celu uniknięcia odpowiedzialności, pielęgnowania urazy, wykorzystywania innych ludzi, usprawiedliwiania nieczystości, pogardy dla słabych lub uczynienia z pieniędzy najwyższego kryterium podejmowanych decyzji.
Walka duchowa często rozpoczyna się od małych rzeczy.
Święty Józef nie pozostawił nam traktatu moralnego, ale jego życie opisane w Ewangeliach ukazuje głęboką zgodność między przyjętą wiarą a podejmowanymi działaniami.
Nie poprzestaje na rozpoznaniu woli Bożej: wypełnia ją.
Dlatego odmawiając tę część modlitwy, możemy zadać sobie następujące pytania:
- Jakie nawyki osłabiają moje życie duchowe?
- Jakie myśli pielęgnuję, które prowadzą mnie do pychy, zazdrości lub pogardy?
- W jakich dziedzinach usprawiedliwiam postępowanie, o którym wiem, że nie jest prawe?
- Co powinienem poprawić, aby żyć bardziej konsekwentnie zgodnie z wyznawaną wiarą?
Nabożeństwo do świętego Józefa nie zastępuje rachunku sumienia, sakramentu pokuty ani walki z osobistymi grzechami. Sprzyja im, jeżeli przeżywamy je autentycznie.
14. „In hoc cum potestate tenebrarum certamine”: duchowa walka chrześcijanina
Modlitwa kontynuuje:
„Propitius nobis, sospitator noster fortissime, in hoc cum potestate tenebrarum certamine e caelo adesto”.
„Bądź nam łaskawie obecny z nieba, najpotężniejszy nasz Obrońco, w tej walce z potęgą ciemności”.
Wyrażenie to może wydawać się szczególnie surowe współczesnej mentalności, która skłonna jest uznawać język walki duchowej za przestarzały. Jednak walka ze złem zajmuje centralne miejsce w nauce chrześcijańskiej.
Święty Paweł pisze:
„Nie toczymy walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom” (Ef 6,12).
Apostoł nie upoważnia do wrogości wobec ludzi. Właśnie ostrzega, że walki duchowej nie wolno utożsamiać z wojną przeciwko innym istotom ludzkim.
Tradycja katolicka uznaje istnienie diabła i rzeczywistość pokusy, ale naucza również, że życie chrześcijańskie wymaga zwalczania grzechu, porządkowania pragnień i wytrwania w łasce.
Nieprzyjacielem nie jest bliźni
To rozróżnienie ma fundamentalne znaczenie.
Niekiedy język religijny dotyczący walki duchowej jest wykorzystywany do podsycania nienawiści, przypisywania złych intencji osobom, które się z nami nie zgadzają, lub przedstawiania każdej trudności jako diabelskiego spisku.
Taka postawa nie odzwierciedla ducha Chrystusa.
Chrześcijanin jest powołany do zwalczania grzechu, zaczynając od własnego. Jest również powołany do miłowania bliźniego, nawet jeśli musi sprzeciwiać się jego czynom lub stanowczo bronić prawdy.
Chrześcijanin nie jest powołany do życia w ciągłym strachu przed demonem, lecz do ufności w zwycięstwo Jezusa Chrystusa.
Święty Józef jest tutaj wzywany jako obrońca, ponieważ podczas ziemskiego życia szybko odpowiadał na zagrożenia zagrażające Dzieciątku i Jego rodzinie.
Jego przykład uczy nas, abyśmy nie pozostawali bierni wobec zła, ale również nie pozwalali, by pochłaniał nas lęk.
Jak dziś prowadzić walkę duchową?
W codziennej praktyce walka ta obejmuje:
- Nieustanną modlitwę i uczestnictwo w życiu sakramentalnym.
- Rachunek sumienia i przystępowanie do spowiedzi, gdy zgrzeszyliśmy.
- Formację doktrynalną, aby nie dać się porwać błędom.
- Umiar w korzystaniu z technologii, treści cyfrowych i rozrywki.
- Strzeżenie wzroku, myśli i słów.
- Odrzucanie urazy, pychy i pragnienia zemsty.
- Praktykowanie miłości, zwłaszcza wobec osób potrzebujących pomocy.
Modlitwa do świętego Józefa może towarzyszyć wszystkim tym wysiłkom, ale nie powinniśmy czynić z niej substytutu zwyczajnych środków życia chrześcijańskiego.
Jeżeli ktoś doświadcza silnego lęku, natrętnych myśli lub cierpienia psychicznego, nie powinien automatycznie wyciągać wniosku, że podlega wpływowi demonicznemu. Może potrzebować pomocy medycznej lub psychologicznej, która nie musi być sprzeczna z dobrze ukierunkowanym życiem wiary.
Roztropność również jest częścią chrześcijańskiego rozeznania.
15. „Sicut olim Puerum Iesum e summo eripuisti vitae discrimine”: święty Józef, obrońca życia
Jest to jeden z najbardziej poruszających obrazów zawartych w modlitwie:
„Et, sicut olim Puerum Iesum e summo eripuisti vitae discrimine…”
„I jak niegdyś wyrwałeś Dzieciątko Jezus z najgroźniejszego niebezpieczeństwa zagrażającego Jego życiu…”.
Tekst odnosi się bezpośrednio do ucieczki do Egiptu.
Ewangelia według świętego Mateusza opowiada, że Herod, czując się zagrożony narodzinami Króla Żydowskiego, rozkazał zabić chłopców w Betlejem i jego okolicy, odpowiadających wiekowi wyznaczonemu na podstawie czasu, o który wypytał Mędrców (Mt 2,16–18).
Józef wcześniej otrzymał od anioła ostrzeżenie i zabrał Dziecię oraz Jego Matkę do Egiptu.
Modlitwa postrzega ten epizod jako konkretny przejaw misji opiekuńczej powierzonej świętemu Patriarsze przez Boga.
Obrona życia jako chrześcijańska odpowiedzialność
Wydarzenie to przypomina nam, że życiu ludzkiemu mogą zagrażać przemoc, nadużywanie władzy i obojętność.
Ucieczka do Egiptu nie jest jedynie starożytną sceną. Mówi nam o dzieciach doświadczających przemocy, rodzinach wypędzonych przez wojnę, ludziach uciekających przed prześladowaniami, pozbawionych ochrony małoletnich i wszystkich osobach, których godność jest zagrożona przez przemoc innych.
Katolicka nauka moralna uznaje godność każdego ludzkiego życia i domaga się skutecznej ochrony najsłabszych.
Nabożeństwo do świętego Józefa powinno zatem przekładać się na konkretne postawy: troskę o małoletnich, zgłaszanie nadużyć odpowiednimi drogami, pomoc rodzinom w trudnej sytuacji, obronę tych, którzy nie potrafią chronić się sami, oraz odpowiedzialne reagowanie na rzeczywiste zagrożenia.
Nie wystarczy czcić wizerunku świętego, jeśli pozostajemy obojętni na cierpienie osób znajdujących się blisko nas.
Święty Józef i rodziny w niebezpieczeństwie
Ucieczka do Egiptu jest również przypomnieniem dla tych, którzy muszą podejmować trudne decyzje, aby chronić swoich bliskich.
Niekiedy obowiązek ochrony wymaga zmiany otoczenia, poszukiwania pomocy, wyznaczenia granic lub opuszczenia szkodliwej sytuacji.
Chrześcijańska roztropność nie polega na bezwarunkowym znoszeniu wszystkiego. Istnieją okoliczności, w których szukanie ochrony jest konieczne i moralnie słuszne.
Święty Józef nie naraził Dzieciątka na możliwe do uniknięcia niebezpieczeństwo tylko po to, aby udowodnić swoją ufność w Boga. Otrzymał ostrzeżenie i zadziałał.
Jest to bardzo ważna nauka duszpasterska: zaufanie Bożej Opatrzności nie usprawiedliwia zaniedbania.
16. „Ecclesiam sanctam Dei ab hostilibus insidiis atque ab omni adversitate defende”: modlitwa za Kościół
Modlitwa prosi świętego Józefa, aby bronił Kościoła przed zasadzkami jego nieprzyjaciół i wszelkimi przeciwnościami.
W tym miejscu spojrzenie rozszerza się ostatecznie: od potrzeb osobistych i rodzinnych ku duchowemu losowi całego ludu Bożego.
Kościół na przestrzeni dziejów przechodził przez różne okoliczności. W niektórych miejscach doświadcza jawnych prześladowań; w innych — obojętności, wrogości kulturowej lub ograniczeń wolności religijnej. Przeżywa również trudności wewnętrzne wymagające nawrócenia, naprawienia krzywd i reformy.
Modlitwa nie zaprzecza tym rzeczywistościom. Zachęca, aby mierzyć się z nimi w świetle wiary.
Co oznacza bronić Kościoła?
Przede wszystkim oznacza prosić, aby pozostał wierny Jezusowi Chrystusowi i misji, którą Mu powierzył.
Oznacza również modlić się za papieża, biskupów, kapłanów, diakonów, osoby konsekrowane i wszystkich wiernych, aby żyli święcie i wypełniali swoje obowiązki.
Istnieje jednak pewien wymiar, którego nie wolno nam zapominać: każdy katolik jest powołany do wnoszenia wkładu w życie Kościoła poprzez własne nawrócenie.
Nie możemy prosić, aby Kościół był świętszy, jeśli odmawiamy zbadania własnego postępowania. Nie możemy ubolewać nad brakiem miłości wśród chrześcijan, jeżeli sami podsycamy niepotrzebne podziały. Nie możemy domagać się wierności doktrynie, a jednocześnie gardzić prawdą, kiedy koryguje nasze własne uprzedzenia.
Odnowa Kościoła zawsze rozpoczyna się od wierniejszej odpowiedzi na łaskę Bożą.
Tradycja nie jest bronią przeciwko miłości
Dla tych, którzy szczególnie cenią tradycyjną liturgię, dawne nabożeństwa i ciągłość doktrynalną, święty Józef stanowi wzór wierności, która nie musi przeradzać się w agresję.
Tradycja katolicka jest dziedzictwem, które należy przyjmować, studiować, chronić i przekazywać dalej. Jednak strzeżenie jej nie oznacza uczynienia z niej powodu do osobistej wyższości.
Wierności prawdzie musi towarzyszyć pokora, cierpliwość i miłość.
Obrona wiary, która świadomie porzuca miłość, może zniekształcić chrześcijańskie świadectwo. Nie oznacza to rezygnacji z korygowania błędów czy potępiania niesprawiedliwości. Oznacza podejmowanie tych działań w sposób proporcjonalny, sprawiedliwy i szanujący ludzką godność.
Święty Józef, który wypełnił swoją misję bez poszukiwania rozgłosu, przypomina nam, że owocności apostolstwa nie mierzy się wyłącznie liczbą wypowiedzianych słów, ale także spójnością naszego życia.
Modlitwa szczególnie aktualna w czasach zamętu
Możemy odmawiać Ad te, Beate Ioseph w intencji powołań kapłańskich i zakonnych, świętości rodzin, wytrwałości młodych ludzi, prześladowanych chrześcijan oraz tych, którzy porzucili praktyki religijne.
Możemy również powierzać mu trudności naszych parafii i wspólnot, prosząc Pana o roztropność dla osób odpowiedzialnych za ich kierowanie i o miłość dla wszystkich wiernych.
Modlitwa nie zwalnia nas z działania. Przypomina, dla kogo pracujemy i skąd pochodzi łaska, której potrzebujemy.
17. „Nosque singulos perpetuo tege patrocinio”: osobista opieka świętego Józefa
Po prośbie za Kościół powszechny modlitwa ponownie zwraca się ku każdemu z nas:
„Nosque singulos perpetuo tege patrocinio”.
„Osłaniaj także każdego z nas swoją nieustanną opieką”.
Łacińskie słowo patrocinium ma szczególne bogactwo znaczeniowe. W języku klasycznym oznaczało ochronę udzielaną przez kogoś innej osobie, zwłaszcza tej, która znajdowała się w potrzebie. W modlitwie chrześcijańskiej nabiera znaczenia duchowego: oznacza opiekę, o którą prosimy za pośrednictwem wstawiennictwa świętego.
Tekst prosi o nieustanną opiekę, ponieważ pragniemy zawsze żyć pod duchową pomocą tego, który może wstawiać się za nami u Boga. Nie oznacza to oczekiwania, że nigdy nie spotka nas nic bolesnego.
Co możemy powierzać świętemu Józefowi?
Praktycznie wszystkie uzasadnione potrzeby naszego życia mogą stać się przedmiotem modlitwy.
Rodzina i małżeństwo
W intencji jedności domu, pojednania małżonków, wychowania dzieci, nawrócenia członków rodziny i wytrwania w chrześcijańskiej miłości.
Praca i utrzymanie
W intencji osób poszukujących zatrudnienia, zmagających się z trudnościami finansowymi, pragnących pracować uczciwie lub potrzebujących siły do wypełniania obowiązków zawodowych.
Czystość i życie wewnętrzne
W intencji osób walczących z pokusami, pragnących uporządkować swoje uczucia, zmagających się ze szkodliwymi nawykami lub potrzebujących odzyskać pokój sumienia dzięki szczerej przemianie życia.
Choroba i starość
W intencji chorych, osób starszych, tych, którzy opiekują się swoimi bliskimi, oraz tych, którzy boją się śmierci lub przeżywają stratę ukochanej osoby.
We wszystkich tych sytuacjach prośbie powinna towarzyszyć zasadnicza postawa: akceptacja tego, że Bóg zna nasze potrzeby lepiej niż my sami, a Jego odpowiedź nie zawsze będzie zgodna z naszymi planami.
Wstawiennictwo świętego Józefa nie jest gwarancją doczesnego sukcesu. Jest pomocą duchową w drodze ku prawdziwemu dobru człowieka: zjednoczeniu z Bogiem.
18. „Ut, ad tui exemplar et ope tua suffulti”: naśladować świętego Józefa, a nie tylko wzywać go w modlitwie
To wyrażenie stanowi jeden z najważniejszych punktów modlitwy:
„Ut, ad tui exemplar et ope tua suffulti…”
„Abyśmy, wspierani Twoim przykładem i Twoją pomocą…”.
Zauważmy, że tekst łączy dwie rzeczywistości: przykład świętego i jego wstawiennictwo.
Nie prosi jedynie o ochronę ze strony świętego Józefa. Prosi, abyśmy dzięki jego przykładowi i wstawiennictwu mogli żyć w określony sposób.
Nabożeństwo katolickie osiąga dojrzałość wtedy, gdy prowadzi do naśladowania cnót świętego.
Pierwsza cnota: posłuszeństwo Bogu
Święty Józef otrzymuje polecenia we śnie i działa zgodnie z nimi. W ewangelicznych opowieściach o dzieciństwie Jezusa nie jest przedstawiony jako człowiek, który bez końca odkłada odpowiedź, czekając na idealne warunki.
Jego posłuszeństwo jest konkretne.
Dla nas posłuszeństwo Bogu oznacza staranie się o poznanie Jego woli poprzez modlitwę, Pismo Święte, naukę moralną Kościoła i właściwie uformowane sumienie.
Obejmuje również wypełnianie obowiązków wynikających z naszego stanu życia, przestrzeganie prawa moralnego i porzucanie zachowań, o których wiemy, że są niezgodne z Ewangelią.
Nie należy mylić posłuszeństwa Bogu z bezkrytycznym podporządkowaniem się każdej osobie, która twierdzi, że przemawia w Jego imieniu. Chrześcijańskie rozeznanie wymaga roztropności, a w odpowiednich sytuacjach również porady duchowej.
Druga cnota: męstwo
Święty Józef musiał chronić swoją rodzinę w niesprzyjających okolicznościach.
Chrześcijańskie męstwo nie oznacza nieodczuwania strachu. Oznacza wytrwanie w dobru pomimo trudności.
Cnotę tę może praktykować ojciec odpowiedzialnie wypełniający swoje obowiązki, mąż pracujący na rzecz pojednania, chory mierzący się ze swoim cierpieniem bez utraty nadziei oraz chrześcijanin pozostający wierny swoim przekonaniom pomimo niezrozumienia.
Nie wszyscy jesteśmy powołani do dokonywania wielkich czynów. Wszyscy jesteśmy powołani, aby nie porzucać dobra, kiedy wymaga ono poświęcenia.
Trzecia cnota: roztropność
Józef działa w sytuacjach wymagających rozeznania. Kiedy otrzymuje ostrzeżenie o niebezpieczeństwie, chroni Dziecię. Kiedy dowiaduje się, że może powrócić, wyrusza w drogę powrotną.
Roztropność jest cnotą, która pomaga nam wybierać odpowiednie środki do osiągnięcia dobra.
Nie jest tchórzostwem, niezdecydowaniem ani usprawiedliwianiem własnej wygody. Nie polega również na pochopnym działaniu pod pozorem religijnej gorliwości.
Roztropność wymaga poznania okoliczności, rozważenia konsekwencji i podjęcia decyzji zgodnej z rozumem oświeconym przez wiarę.
Czwarta cnota: pokora
Święty Józef nie stara się zajmować centralnego miejsca. Jego życie jest ukierunkowane na Jezusa i Maryję.
Pokora nie oznacza zaprzeczania własnym zdolnościom ani pogardzania samym sobą. Oznacza uznanie prawdy o własnej kondycji, przyjęcie, że wszelkie dobro pochodzi od Boga, oraz wykorzystywanie otrzymanych zdolności do służby.
Cnota ta jest szczególnie potrzebna w działalności apostolskiej.
Możemy wykonywać ważną pracę religijną, a mimo to popaść w próżność, rywalizację lub poszukiwanie uznania. Święty Józef przypomina nam, że dzieło chrześcijańskie powinno służyć Bogu i duszom, a nie wywyższaniu osoby, która je prowadzi.
Piąta cnota: pracowitość
Tradycja chrześcijańska uznaje świętego Józefa za patrona pracowników. Jego zawód rzemieślnika i odpowiedzialność za utrzymanie rodziny ukazują godność uczciwej pracy.
Praca nie jest jedynie źródłem dochodu. Może stać się przestrzenią uświęcenia, jeśli wykonuje się ją sprawiedliwie, kompetentnie, odpowiedzialnie i w duchu służby.
Nie każda praca jest sprawiedliwa tylko dlatego, że jest pracą. Należy szanować godność człowieka, prawa pracownicze i zobowiązania moralne. Jednak praca wykonywana w sposób uczciwy może zostać ofiarowana Bogu.
Duchowość świętego Józefa zachęca nas do uświęcania również tego, co wydaje się zwyczajne: przestrzegania godzin pracy, dobrego traktowania współpracowników, unikania oszustwa, starannego wykonywania obowiązków i troski o osoby, które od nas zależą.
19. „Sancte vivere, pie emori”: żyć święcie i umrzeć pobożnie
Modlitwa kończy swoją prośbę trzema wielkimi pragnieniami:
„Sancte vivere, pie emori, sempiternamque in caelis beatitudinem assequi possimus”.
„Abyśmy mogli żyć święcie, umrzeć pobożnie i osiągnąć wieczne szczęście w niebie”.
Słowa te zawierają prawdziwą syntezę życia chrześcijańskiego.
Żyć święcie
Świętość nie jest zarezerwowana dla kapłanów, osób zakonnych czy tych, którzy poświęcają modlitwie znaczną część swojego czasu.
Każdy ochrzczony jest powołany do świętości, stosownie do swojego stanu życia.
Żyć święcie oznacza żyć w łasce Bożej, praktykować cnoty, walczyć z grzechem, kochać bliźniego i wiernie wypełniać codzienne obowiązki.
Nie oznacza natychmiastowego osiągnięcia doskonałości pozbawionej wad. Życie duchowe jest drogą nawrócenia, na której nieustannie potrzebujemy powracać do Boga.
Modlitwa do świętego Józefa może pomóc nam wytrwać na tej drodze, zwłaszcza wtedy, gdy czujemy się słabi lub zniechęceni.
Umrzeć pobożnie
Wyrażenia pie emori nie należy interpretować jako zachęty do przedwczesnego pragnienia śmierci ani do pogardzania życiem ziemskim.
Oznacza ono prośbę o łaskę śmierci pojednanym z Bogiem, z wiarą i nadzieją, przygotowanym duchowo na spotkanie z Nim.
Tradycja katolicka przedstawia świętego Józefa jako patrona dobrej śmierci. Nabożeństwo to wiąże się z tradycją ukazującą jego śmierć w obecności Jezusa i Maryi. Należy jednak zaznaczyć, że Ewangelie kanoniczne nie opisują wyraźnie okoliczności jego śmierci; obraz ten pochodzi z duchowej tradycji Kościoła.
Prośba ta ma głęboko duszpasterski charakter: nikt nie zna chwili swojej śmierci, ale każdy może przygotowywać się do niej poprzez konsekwentne życie chrześcijańskie.
Obejmuje to modlitwę, spowiedź sakramentalną, uczestnictwo w Eucharystii, pojednanie z bliźnimi i ufne powierzenie się miłosierdziu Bożemu.
Osobom ciężko chorym Kościół oferuje również sakramenty i odpowiednią opiekę duszpasterską. Namaszczenia chorych nie należy rozumieć wyłącznie jako obrzędu przeznaczonego na ostatnie chwile życia, lecz jako sakrament dla wiernych, których zdrowie jest poważnie zagrożone przez chorobę lub starość.
Osiągnąć wieczne szczęście
Ostatecznym celem życia chrześcijańskiego nie jest dobrobyt materialny, sukces zawodowy ani nawet doczesne życie wolne od cierpienia.
Jest nim ostateczne zjednoczenie z Bogiem.
Modlitwa kończy się skierowaniem naszej uwagi ku temu celowi: wiecznemu szczęściu.
Nauka katolicka głosi, że zbawienie jest darem łaski Bożej otrzymywanym przez Jezusa Chrystusa, a człowiek jest powołany do dobrowolnej odpowiedzi na tę łaskę poprzez wiarę działającą przez miłość.
Nie możemy kupić nieba naszymi uczynkami ani domagać się go jako należności zdobytej własnymi zasługami. Nie powinniśmy jednak również pozostawać obojętni wobec otrzymanej łaski.
Chrześcijańska nadzieja pobudza nas do wytrwałości, do skruchy, gdy grzeszymy, i do ufności w miłosierdzie Boże.
Dlatego Ad te, Beate Ioseph nie kończy się prośbą o bogactwo, władzę czy uznanie. Kończy się prośbą o święte życie, śmierć w łasce Bożej i osiągnięcie życia wiecznego.
To właśnie jest prawdziwa hierarchia dóbr.
20. Jak odmawiać Ad te, Beate Ioseph w codziennym życiu?
Modlitwę można włączyć do prostej i regularnej rutyny duchowej. Nie trzeba tworzyć skomplikowanego rytuału ani mnożyć praktyk do tego stopnia, że trudno będzie je utrzymać.
Najważniejsze jest odmawianie jej z uwagą, wiarą i wytrwałością.
Rano: powierzyć Bogu cały dzień
Zanim rozpoczniesz codzienne obowiązki, poświęć kilka minut na ofiarowanie Bogu swojej pracy, decyzji i odpowiedzialności. Odmów modlitwę, prosząc świętego Józefa o roztropność, męstwo i wierność.
W intencji rodziny: prosić o łaskę służenia
Powierz swojego współmałżonka, dzieci, jeśli je masz, oraz pozostałych członków rodziny. Proś o łaskę cierpliwości, wypełniania obowiązków i przyczyniania się do pokoju w domu.
W obliczu trudności: prosić o rozeznanie
Kiedy musisz podjąć ważną decyzję, odmawiaj modlitwę powoli, a następnie rozważ dostępne możliwości z roztropnością. Jeśli to konieczne, poproś o kompetentną poradę.
Wieczorem: podsumować dzień
Zastanów się, czy byłeś wierny swoim obowiązkom, czy kogoś zraniłeś, czy powinieneś prosić o przebaczenie i czy istnieje coś, co wymaga poprawy. Zakończ dzień, powierzając się Bogu i wstawiennictwu świętego Józefa.
Prosty sposób odmawiania modlitwy w pięciu krokach
- Uczyń znak krzyża i wycisz swoje myśli.
- Sformułuj konkretną intencję: Kościół, rodzinę, pracę, osobę chorą lub własne nawrócenie.
- Odmów w całości Ad te, Beate Ioseph, po łacinie lub po polsku.
- Zachowaj kilka chwil ciszy i zastanów się nad cnotą świętego Józefa, którą potrzebujesz rozwijać.
- Zakończ modlitwą Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo lub krótką modlitwą własnymi słowami.
Jest to propozycja praktyki pobożnej, a nie obowiązkowa część liturgii.
Czy trzeba odmawiać ją po łacinie?
Nie. Modlitwę można prawowicie odmawiać po polsku lub w innym języku, który rozumiesz.
Łacina ma szczególną wartość w tradycji liturgicznej i dewocyjnej Kościoła zachodniego. Jej użycie pozwala zachować tradycyjne brzmienie i łączy we wspólnej modlitwie katolików z różnych krajów.
Jednak sam język nie gwarantuje większej świętości. Modlitwa po łacinie odmawiana bez skupienia nie musi być bardziej owocna niż modlitwa po polsku odmawiana z uwagą i wiarą.
Jeżeli wybierasz łacinę, postaraj się poznać znaczenie słów. W ten sposób powtarzanie formuły stanie się prawdziwą medytacją.
21. Ad te, Beate Ioseph po różańcu: praktyka zalecana przez Leona XIII
Jednym z najciekawszych aspektów historycznych tej modlitwy jest jej związek ze świętym różańcem.
W encyklice Quamquam pluries Leon XIII zalecił dodawanie modlitwy do świętego Józefa na zakończenie różańca, szczególnie w październiku. Nie był to przypadek: oba nabożeństwa mają głębokie ukierunkowanie chrystologiczne i maryjne.
Różaniec kontempluje najważniejsze tajemnice życia Jezusa Chrystusa w towarzystwie Najświętszej Maryi Panny. Modlitwa do świętego Józefa rozszerza tę kontemplację, przypominając o człowieku, który otrzymał misję ochrony Dzieciątka i Jego Matki podczas pierwszych lat ziemskiego życia Zbawiciela.
Może być szczególnie odpowiednia na zakończenie różańca odmawianego w intencji:
- Świętości rodzin i ochrony dzieci.
- Powołań kapłańskich i zakonnych.
- Wytrwałości osób przechodzących próby.
- Nawrócenia grzeszników i pojednania małżonków.
- Kościoła, papieża i wszystkich głoszących Ewangelię.
- Przygotowania do dobrej śmierci.
Podczas wspólnego odmawiania różańca może również stanowić wspólną modlitwę końcową, pod warunkiem zachowania właściwego charakteru nabożeństwa i przestrzegania obowiązujących przepisów liturgicznych.
Czy za tę modlitwę można uzyskać odpust?
Tak. Pobożne odmówienie tej modlitwy wiąże się z odpustem cząstkowym zgodnie z przepisami obowiązującego Enchiridion Indulgentiarum. Nie należy jednak bez sprawdzenia powtarzać dawnych liczbowych określeń odpustów, które pojawiają się w tekstach historycznych.
Odpust nie odpuszcza automatycznie grzechów ani nie zastępuje sakramentu pokuty. Odnosi się do darowania przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, których wina została już odpuszczona, zgodnie z nauką katolicką.
Aby poznać warunki uzyskania odpustu zupełnego lub cząstkowego, należy sprawdzić aktualne przepisy Kościoła i szczegółowe warunki właściwego przywileju.
22. Aktualność świętego Józefa: chrześcijańska odpowiedź na kryzysy naszych czasów
Nabożeństwo do świętego Józefa nie jest tęsknotą za minionymi epokami. Jego postać daje duchową odpowiedź na współczesne problemy.
W społeczeństwie zdominowanym przez pozory Józef uczy wartości tego, co ukryte
Żyjemy otoczeni obrazami, opiniami i bodźcami nieustannie konkurującymi o naszą uwagę. Łatwo dojść do przekonania, że życie ma wartość tylko wtedy, gdy zostaje dostrzeżone przez innych.
Święty Józef przeczy tej logice.
Jego wielkość nie zależy od sławy, lecz od relacji z Chrystusem i wierności, z jaką wypełnił swoją misję.
Chrześcijanin może nauczyć się od niego czynienia dobra bez przekształcania każdego działania w okazję do zdobycia aprobaty.
W kulturze natychmiastowości Józef uczy wytrwałości
Życie rodzinne, praca i rozwój duchowy wymagają czasu.
Nie wszystkie trudności znikają po jednej modlitwie i nie wszystkie cnoty można zdobyć w ciągu kilku tygodni. Chrześcijańska wytrwałość polega na dalszym czynieniu dobra, nawet gdy rezultaty przychodzą powoli lub pozostają mało widoczne.
Święty Józef przypomina nam, że świętość buduje się w znacznej mierze poprzez zwyczajne czyny, powtarzane z miłością i wiernością.
Wobec kryzysu rodziny Józef uczy ochrony i służby
Dom chrześcijański nie jest miejscem, w którym wszyscy muszą odgrywać rolę ludzi doskonałych. Jest wspólnotą życia, w której uczymy się kochać, przebaczać, poprawiać błędy i wspólnie wzrastać.
Józef nie został powołany do wygodnego życia. Jego powołanie naznaczone było odpowiedzialnością i próbami.
Jego przykład zachęca do odzyskania odpowiedzialnego ojcostwa, wiernego życia małżeńskiego i wychowania, które przekazuje nie tylko wiedzę, ale również cnoty.
Wobec niepewności ekonomicznej Józef przypomina o godności pracy
Tradycja katolicka uznaje świętego Józefa za patrona pracowników.
Jego zawód pomaga nam zrozumieć, że uczciwa praca ma wartość wykraczającą poza wynagrodzenie. Dzięki niej utrzymujemy rodziny, służymy innym i rozwijamy zdolności otrzymane od Boga.
Nie oznacza to usprawiedliwiania niesprawiedliwych warunków zatrudnienia ani gloryfikowania wyczerpania. Godność pracy wymaga również odpoczynku, bezpieczeństwa, sprawiedliwości i poszanowania osoby.
Wobec zamętu duchowego Józef uczy słuchania Boga
Święty Józef nie jawi się jako człowiek, który chce wszystko zrozumieć wyłącznie własnymi siłami.
Jego odpowiedź na Boże objawienie ukazuje wiarę, która słucha i działa.
Dla współczesnego chrześcijanina taka postawa wymaga odzyskania wewnętrznej ciszy, czytania Pisma Świętego, poznawania nauki Kościoła i uczciwego badania własnych motywacji.
Nie każda popularna opinia jest prawdziwa, ale również nie każda nowość musi być sprzeczna z wiarą. Rozeznanie powinno być praktykowane z wiernością doktrynie i roztropnością, przy unikaniu zarówno łatwowierności, jak i uprzedzeń.
23. Propozycja nabożeństwa: siedem dni ze świętym Józefem
Dla osób pragnących pogłębić tę modlitwę pomocne może być poświęcenie tygodnia na rozważanie jej najważniejszych nauk. Poniższa propozycja jest prywatną praktyką pobożną, a nie oficjalną nowenną ani obowiązkową formułą Kościoła.
Dzień 1. Ufność w utrapieniach
- Lektura: Mt 1,18–25.
- Intencja: Prosić o męstwo w obliczu konkretnej trudności.
Dzień 2. Wierność małżeńska
- Lektura: Łk 1,26–38; Mt 1,24.
- Intencja: Powierzyć małżeństwa i rodziny.
Dzień 3. Ojcostwo i ochrona
- Lektura: Mt 2,13–15.
- Intencja: Modlić się za dzieci i osoby najbardziej bezbronne.
Dzień 4. Roztropność w podejmowaniu decyzji
- Lektura: Mt 2,19–23.
- Intencja: Prosić o światło w podjęciu odpowiedzialnej decyzji.
Dzień 5. Praca i odpowiedzialność
- Lektura: Kol 3,23–24.
- Intencja: Ofiarować Bogu swoją pracę i prosić o sprawiedliwość w życiu zawodowym.
Dzień 6. Wierność w walce duchowej
- Lektura: Ef 6,10–18.
- Intencja: Prosić o pomoc w przezwyciężeniu szkodliwego nawyku.
Dzień 7. Dobra śmierć i życie wieczne
- Lektura: Rz 8,14–17.
- Intencja: Powierzyć chorych, zmarłych i własną wytrwałość.
Każdego dnia: uczyń znak krzyża, przeczytaj fragment Pisma Świętego, poświęć kilka minut na medytację, odmów Ad te, Beate Ioseph i zakończ konkretnym postanowieniem dotyczącym życia chrześcijańskiego.
Najważniejsze nie jest ukończenie tygodnia tak, jakby chodziło o mechaniczne ćwiczenie. Chodzi o to, aby modlitwa oświecała rzeczywiste decyzje i postawy.
24. Święty Józef, opiekun Jezusa i nauczyciel życia chrześcijańskiego
U kresu tej refleksji możemy lepiej zrozumieć, dlaczego Ad te, Beate Ioseph zajmuje tak ważne miejsce w duchowości katolickiej.
Modlitwa rozpoczyna się od utrapienia, prowadzi przez kontemplację więzi Józefa z Maryją i Jezusem, rozszerza się na ochronę Kościoła, a kończy prośbą o świętość, dobrą śmierć i życie wieczne.
Jej struktura nie jest przypadkowa.
Uczy nas przedstawiać Bogu osobiste potrzeby, nie zapominając o potrzebach innych. Zachęca do proszenia o pomoc bez popadania w przesądy. Przypomina, że prawdziwe nabożeństwo powinno prowadzić do naśladowania cnót świętego, i kieruje nas ku ostatecznemu celowi naszego istnienia.
Święty Józef był człowiekiem sprawiedliwym, który przyjął niezwykłą misję bez poszukiwania rozgłosu. Chronił Dzieciątko Jezus, przyjął Maryję, pracował, aby utrzymać rodzinę, i był posłuszny woli Bożej w trudnych okolicznościach.
Nie znamy wszystkich okoliczności jego życia. Ewangelie milczą o wielu szczegółach. To, co nam przekazują, wystarcza jednak, aby rozpoznać głębię jego powołania.
Kościół widzi w nim wyjątkowego opiekuna nie dlatego, że zastępuje Chrystusa, lecz właśnie ze względu na niezwykłą więź, która łączyła go ze Zbawicielem i Jego Matką.
Zwracać się do świętego Józefa oznacza prosić, aby jego wstawiennictwo pomogło nam wierniej podążać za Jezusem Chrystusem.
Oznacza uczyć się pracować bez próżności, chronić bez dominowania, być posłusznym bez tchórzostwa, wytrwać bez rozpaczy i żyć ze wzrokiem skierowanym ku wieczności.
W świecie, który tak często myli siłę z przemocą, autorytet z dominacją, a sukces z rozgłosem, święty Józef przedstawia nam inną wizję ludzkiej wielkości: wielkość człowieka, który oddaje swoje zdolności na służbę Bogu i tym, którzy zostali mu powierzeni.
Dlatego odmawiając Ad te, Beate Ioseph, prośmy nie tylko o usunięcie naszych trudności. Prośmy również o łaskę stawania się ludźmi sprawiedliwszymi, roztropniejszymi, wierniejszymi i bardziej miłującymi.
Niech święty Patriarcha wstawia się za naszymi rodzinami, Kościołem i wszystkimi, którzy przechodzą chwile utrapienia. Niech pomaga nam strzec otrzymanej wiary, wypełniać nasze obowiązki i trwać w chrześcijańskiej nadziei.
Niech na końcu naszej ziemskiej pielgrzymki pozwoli nam osiągnąć to, co wyrażają ostatnie słowa modlitwy: wieczne szczęście w niebie.
Modlitwa końcowa
Chwalebny święty Józefie, najroztropniejszy Opiekunie Świętej Rodziny, naucz nas ufać Bogu pośród utrapień, wiernie wypełniać nasze obowiązki i z miłością chronić tych, których On powierzył naszej opiece.
Wstawiaj się za Świętym Kościołem, rodzinami, pracownikami, chorymi i wszystkimi, którzy potrzebują pocieszenia oraz męstwa.
Wyproś nam łaskę mocnej wiary, prawego sumienia, pokornego serca i wytrwałego życia w dobru.
Niech, naśladując Twój przykład i wspierani Twoim wstawiennictwem, możemy żyć święcie, umrzeć w łasce Bożej i osiągnąć wieczne szczęście w niebie.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Ad te, beate Ioseph, confugimus.
Do Ciebie, błogosławiony Józefie, uciekamy się.
Święty Józefie, Opiekunie Świętej Rodziny, módl się za nami.
