Powiązane artykuły
Wielkie Posłanie Jezusa nie jest pobożnym wspomnieniem z przeszłości, lecz najpilniejszym, najbardziej rewolucyjnym i aktualnym nakazem, jaki Chrystus pozostawił swojemu Kościołowi. Nie jest to sugestia ani opcja zarezerwowana dla kilku szczególnie „religijnych” osób. To bezpośredni rozkaz Zmartwychwstałego Pana, wypowiedziany z boską władzą i przeznaczony, by przeniknąć przez wieki aż po — dziś — ciebie i mnie.
Ten artykuł ma na celu edukować, inspirować i służyć jako przewodnik duchowy, pomagając zrozumieć, czym naprawdę jest Wielkie Posłanie, dlaczego stanowi ono centrum tradycyjnej wiary katolickiej oraz jak żyć nim wiernie, z apostolskim zapałem i duszpasterską miłością we współczesnym świecie.
1. Czym jest Wielkie Posłanie? Ostatni rozkaz Wiecznego Króla
Wielkie Posłanie zostało wyraźnie sformułowane na końcu Ewangelii według św. Mateusza:
„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata.”
(Mt 28,19–20)
Te słowa nie są zwykłym pożegnaniem. Są duchowym testamentem Chrystusa, wypowiedzianym po Zmartwychwstaniu, gdy Jego władza została już w pełni objawiona:
„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28,18).
Kościół rodzi się misyjny, ponieważ Chrystus założył go jako misyjny. Od samego początku katolicyzm nie jest wiarą zamkniętą w sferze prywatnej, lecz wiarą, która wychodzi, głosi, gromadzi, naucza i chrzci.
2. Biblijne korzenie i ciągłość w całym Objawieniu
Wielkie Posłanie nie pojawia się znikąd. Jest przygotowywane na kartach całego Pisma Świętego:
- Bóg obiecuje Abrahamowi, że „w tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (Rdz 12,3).
- Prorocy zapowiadają, że narody będą kroczyć ku światłu Pana (por. Iz 2,2–3).
- Jezus już w czasie swojej publicznej działalności posyła Dwunastu i siedemdziesięciu dwóch (por. Łk 10,1).
- Po Pięćdziesiątnicy Apostołowie głoszą bez lęku, nawet w obliczu prześladowań.
Pierwotny Kościół doskonale zrozumiał ten nakaz: albo się ewangelizuje, albo zdradza Ewangelię.
3. Znaczenie teologiczne: ewangelizacja nie jest opcją
Z teologicznego punktu widzenia Wielkie Posłanie opiera się na fundamentalnych prawdach:
a) Chrystus jest jedynym Zbawicielem
Kościół wyznaje, z miłością, ale i z jasnością, że:
„Nie ma w żadnym innym zbawienia; nie dano bowiem ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12).
Ewangelizacja nie polega na narzucaniu, lecz na ofiarowaniu zbawienia, którego Bóg pragnie dla wszystkich.
b) Wiara rodzi się z głoszenia
Święty Paweł mówi bez ogródek:
„Jakże więc mieliby wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieliby uwierzyć w Tego, o którym nie słyszeli? Jakże mieliby słyszeć, gdy im nikt nie głosi?” (Rz 10,14).
Wiara nie rodzi się spontanicznie. Potrzebuje świadków, słów, sakramentów i nauczania.
c) Kościół jest powszechnym sakramentem zbawienia
Zaprzeczanie misyjnemu posłannictwu Kościoła oznacza pozbawienie go racji istnienia.
4. Prozelityzm katolicki: wyjaśnienie źle rozumianego pojęcia
Dziś słowo prozelityzm często postrzegane jest negatywnie. Jednak w swoim autentycznym i tradycyjnym znaczeniu katolicki prozelityzm nie jest manipulacją ani presją psychiczną.
Czym katolicki prozelityzm NIE jest:
- Nie jest przymusem.
- Nie jest oszustwem.
- Nie jest pogardą wobec drugiego.
- Nie jest przemocą kulturową ani duchową.
Czym JEST:
- Jawnym głoszeniem Chrystusa.
- Wolnym i rozumnym zaproszeniem do wiary.
- Spójnym świadectwem życia chrześcijańskiego.
- Szczerym pragnieniem dobra wiecznego drugiego człowieka.
Prawdziwa miłość oznacza pragnąć zbawienia drugiego, a nie jedynie jego doczesnego dobrobytu.
5. Wielkie Posłanie we współczesnym kontekście: świat do ponownej ewangelizacji
Żyjemy w społeczeństwie:
- zsekularyzowanym,
- relatywistycznym,
- duchowo zmęczonym,
- a zarazem — paradoksalnie — spragnionym sensu.
Dziś misja nie dotyczy jedynie „odległych krain”, lecz także:
- rodzin,
- młodych ludzi,
- środowisk pracy,
- mediów społecznościowych,
- kultur niegdyś chrześcijańskich, które zapomniały o Bogu.
Wielkie Posłanie dziś to misja ad intra i ad extra.
6. Rzetelny przewodnik praktyczny: jak dziś żyć Wielkim Posłaniem
1. Osobiste nawrócenie
Nie można ewangelizować tego, czym się nie żyje.
Misja zaczyna się od:
- wiernego życia sakramentalnego,
- codziennej modlitwy,
- spójności moralnej.
2. Solidna formacja
Katolik bez formacji jest misjonarzem bez broni.
Niezbędne jest:
- poznanie Katechizmu,
- Pisma Świętego,
- Tradycji i Magisterium.
3. Widoczne świadectwo
Życie chrześcijańskie powinno prowokować do refleksji:
- w pracy,
- w rodzinie,
- w cierpieniu,
- w radości.
Trwałe milczenie nie jest roztropnością — jest zaniedbaniem.
4. Jawne głoszenie
Przyjdzie moment, by mówić:
- o Chrystusie,
- o Kościele,
- o sakramentach,
- o ostatecznym sensie życia.
5. Towarzyszenie duszpasterskie
Ewangelizacja to nie rzucanie haseł i znikanie.
To wspólna droga, słuchanie i korygowanie z miłością oraz cierpliwością.
6. Zaufanie łasce
Nawrócenia nie dokonuje misjonarz, lecz Bóg.
Naszym zadaniem jest wiernie siać.
7. Maryja i Wielkie Posłanie: pierwsza misjonarka
Zanim Apostołowie wyruszyli na misję, Maryja już zaniosła Chrystusa światu, odwiedzając Elżbietę. Uczy ona:
- gotowości,
- pokory,
- uległości Duchowi Świętemu.
Każda autentycznie katolicka misja jest maryjna.
Zakończenie: nakaz, który wciąż czeka na twoje „tak”
Wielkie Posłanie nie jest zarezerwowane wyłącznie dla biskupów, kapłanów czy „oficjalnych” misjonarzy.
Jest ono dla każdego ochrzczonego.
Chrystus wciąż mówi dzisiaj:
„Idźcie”.
Nie pytał, czy to będzie łatwe.
Nie obiecywał oklasków.
Zagwarantował jednak coś najważniejszego:
„Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata.”
I z tą obietnicą Kościół idzie dalej swoją drogą…
Czy ty idziesz razem z nim?
