Powiązane artykuły
Prawda, która przekracza granice, burzy religijne mury i nadal stawia wyzwania Kościołowi dzisiaj
Wprowadzenie: Czy Jezus był tylko dla Izraela?
Jednym z najczęściej powtarzanych — a jednocześnie najbardziej błędnie rozumianych — przekonań w lekturze Ewangelii jest to: Jezus przyszedł tylko do Żydów. To prawda, że narodził się w łonie ludu Izraela, że głosił głównie w Galilei i Judei oraz że Jego historyczna misja rozpoczęła się „u siebie”. Jednak sprowadzenie dzieła Chrystusa do projektu etnicznego, kulturowego lub czysto czasowego oznacza niezrozumienie samego serca Ewangelii.
Jezus nie został posłany jedynie do synów Izraela swoich czasów. Od samego początku Jego misja miała wymiar powszechny, choć rozwijała się w sposób pedagogiczny i stopniowy. Ta prawda znajduje jeden ze swoich najjaśniejszych i najbardziej wymownych wyrazów w J 10,16, gdy sam Pan mówi:
„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni; i te muszę przyprowadzić, i będą słuchać mego głosu, i będzie jedna owczarnia, jeden pasterz.” (J 10,16)
Te słowa nie są drugorzędną metaforą. Są kluczem teologicznym, proroctwem i drogowskazem dla Kościoła wszystkich czasów.
1. Kontekst historyczny: Izrael jako punkt wyjścia, nie jako granica
Wybranie Izraela: środek, nie cel
Bóg wybrał Izraela nie z powodu ekskluzywizmu, lecz ze względu na misję. Już w Starym Testamencie wybranie Abrahama ma horyzont powszechny:
„Przez ciebie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.” (Rdz 12,3)
Izrael jest narzędziem, a nie ostatecznym celem. Jest ludem kapłańskim powołanym do przygotowania przyjścia Mesjasza, który zbawi wszystkich — Żydów i pogan.
Gdy Jezus mówi w Mt 15,24:
„Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela”,
nie zaprzecza powszechności swojej misji, lecz wskazuje porządek planu zbawienia: najpierw obietnica, potem jej rozszerzenie na cały świat.
2. Jan 10: Dobry Pasterz i horyzont powszechny
„Ta owczarnia” i „inne owce”
W rozdziale 10 Ewangelii św. Jana Jezus przedstawia się jako Dobry Pasterz, obraz głęboko zakorzeniony w Starym Testamencie (Ez 34; Ps 23). Bezpośrednią „owczarnią” jest Izrael. Jednak Jezus wypowiada zdanie rewolucyjne:
„Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni.”
Te „inne owce” to poganie, narody nienależące do Przymierza Mojżeszowego. Chrystus stwierdza coś decydującego:
- One również należą do Niego
- One również zostaną powołane
- One również usłyszą Jego głos
- One również staną się częścią jednej owczarni
Nie będzie dwóch Kościołów ani dwóch dróg zbawienia.
Będzie jeden Pasterz i jedna owczarnia.
3. Jezus już działał z myślą powszechną
Chociaż Jego nauczanie koncentrowało się na Izraelu, Ewangelie są pełne jasnych znaków powszechnego otwarcia:
- Uzdrowienie sługi rzymskiego setnika (Mt 8,5–13)
- Rozmowa z Samarytanką (J 4) — kobietą, cudzoziemką i uznawaną za heretyczkę
- Wiara Kananejki (Mt 15,21–28), którą Jezus stawia za wzór
- Przypowieść o Miłosiernym Samarytaninie
- Pokłon Mędrców — pogan — na samym początku Ewangelii
Jezus łamie schematy religijne, nie po to, by relatywizować prawdę, lecz by ukazać, że zbawienie nie jest własnością jednej grupy, lecz darem dla wszystkich.
4. Krzyż i Zmartwychwstanie: punkt zwrotny powszechności
Dopiero po Misterium Paschalnym ta prawda objawia się w pełni. Ostateczne polecenie jest jednoznaczne:
„Idźcie więc i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów.” (Mt 28,19)
Krzyż burzy mur oddzielający Żydów i pogan (por. Ef 2,14).
Kościół rodzi się katolicki, czyli powszechny.
Święty Paweł wyraża to z absolutną jasnością:
„Nie ma już Żyda ani Greka, niewolnika ani wolnego… wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.” (Ga 3,28)
5. Aktualność teologiczna dzisiaj: Chrystus nie należy do żadnej frakcji
Przeciwko ekskluzywizmowi religijnemu
J 10,16 chroni nas przed pokusą zawsze obecną:
przekonaniem, że Chrystus należy tylko do „naszych”.
- Do jednej grupy
- Do jednej wrażliwości
- Do źle rozumianej tradycji
- Do zamkniętej tożsamości
Chrystus nie rozmywa się, ale też nie zamyka.
Prawda nie podlega negocjacjom, lecz jest ofiarowana wszystkim.
Kościół wiernie strzeże depozytu wiary, ale czyni to dla świata, a nie przeciwko niemu.
6. Praktyczny przewodnik teologiczny i pastoralny
Jak żyć dziś J 10,16
1. Słuchać głosu jedynego Pasterza
Zanim zaczniemy martwić się o „inne owce”, musimy zapytać:
- Czy naprawdę rozpoznaję głos Chrystusa?
- Czy raczej idę za głosami ideologicznymi, emocjonalnymi lub kulturowymi?
👉 Praktyka: codzienna lektura Ewangelii i rachunek sumienia w świetle Słowa Bożego.
2. Unikać duchowej pychy
Przynależność do widzialnej „owczarni” nie gwarantuje wewnętrznej wierności.
👉 Praktyka: pielęgnowanie pokory sakramentalnej — częsta spowiedź, świadomość, że wiara jest łaską, a nie zasługą.
3. Przyjmować bez relatywizowania
Chrystus wzywa wszystkich, ale nie usuwa prawdy, aby to uczynić.
👉 Praktyka pastoralna:
- Przyjmować osoby, nie usprawiedliwiać błędów
- Kochać grzesznika, nie błogosławić grzechu
- Dawać świadectwo z miłością i jasnością
4. Żyć wiarą misyjną na co dzień
Nie wszyscy są powołani, by iść daleko, ale wszyscy są powołani, by promieniować Chrystusem.
👉 Praktyka konkretna:
- Spójność życia
- Czysty i prawdziwy język
- Autentyczne miłosierdzie
- Odwaga, by zdać sprawę z nadziei, która jest w nas
5. Zaufać dziełu Pasterza
Jezus nie mówi: „Być może przyjdą”, lecz:
„I te muszę przyprowadzić.”
Misja należy do Chrystusa. My współpracujemy.
👉 Praktyka duchowa: modlitwa o nawrócenie świata, bez lęku i triumfalizmu.
Zakończenie: jeden Pasterz dla zranionego świata
J 10,16 nie jest tylko pięknym zdaniem. Jest obietnicą, programem i odpowiedzialnością.
W świecie podzielonym, spolaryzowanym i zmęczonym pustymi słowami Chrystus wciąż mówi:
„Mam także inne owce… i będą słuchać mego głosu.”
Pytanie nie brzmi, czy Jezus został posłany tylko do Izraela.
Prawdziwe pytanie brzmi:
Czy jesteśmy dziś gotowi pozwolić Dobremu Pasterzowi posłużyć się nami, aby te owce mogły usłyszeć Jego głos?
Bo ostatecznie nie chodzi o powiększanie jakiejś grupy,
lecz o zgromadzenie całej ludzkości pod jednym Pasterzem, który oddaje swoje życie za swoje owce.
